Een kleine ode aan een morsig leven

Ik merkte het toen ik onlangs veranderde van deodorant. Ik ben namelijk nogal een zweter en besliste een paar weken geleden dat ik nu eindelijk eens een sterkere variant ging kopen in de apotheker. En ik moet zeggen, ik merk een verschil. ’t Is te zeggen: ik merk mezelf minder op. Ik ruik veel minder mijn, wel ja, zweetgeur. Dus hoera, missie geslaagd, zou je denken. En ja, het is gemakkelijker. Ik ben misschien wat minder zelfbewust. Er minder mee bezig. Ik doe minder kattenwasjes. Ik ben minder uitdagend voor andere neuzen misschien ook. Maar tegelijkertijd stel ik vast dat ik mezelf iedere morgen, bij het aanbrengen van mijn deo, zo ook een beetje uitwis. Doorgaan met het lezen van “Een kleine ode aan een morsig leven”

De sirene mag ook dromen

Ik vroeg het me vandaag ineens af. Waarom heeft de sirene zo’n slechte reputatie? Die mooie vrouw die half mens, half vogel is. De meedogenloze verleidster die met haar prachtige lied hulpeloze zeevaarders lokt, zodat ze te pletter storten op de rotsen.
Jullie denken nu waarschijnlijk: “Huh maar Ruth, een sirene is toch geen half vogeltje maar half vis en zo wat zeemeermin-achtig?” Ik dacht dat ook, maar blijkt fake news en dat het halfgodinnen uit de Griekse mythologie zijn met het lichaam van een vogel en het hoofd van een vrouw.

Maar sirene-anatomie terzijde, waarom vragen we ons eigenlijk niet meer af wat die mannen überhaupt deden op zee, weg van huis en vrouw? Waarnaar waren ze in feite op zoek? Waarom was hun blik ineens op de verre horizon gericht, en niet op hun geliefde? Doorgaan met het lezen van “De sirene mag ook dromen”