niets riskeren doet je veel minder een duts voelen,

terwijl je het eigenlijk wel meer bent.

je doet aan zelfreflectie maar gebruikt daarvoor een spiegel

die je al jaren niet gekuist hebt.

ploeteren en dan ineens schijnt de zon.

het is aan mij om te blijven ploeteren,

niet aan mij om de zon te doen schijnen.

dat is het hé,

een herkennen dat we iets voor elkaar zijn,

nog voor het begonnen is.

misschien is angst in essentie eenzaamheid.
het gevoel hebben iets alleen te moeten doen en het gevoel hebben dat niet te kunnen.

soms krijg je pas na het breken

de lekkerste brokjes

wat nu want

ik brand van verlangen maar

heb mijn kaarsje al aan een ander beloofd

– heet dilemma

zitten er in elk moment

al minstens vijf versies van de herinnering klaar

en wie beslist dan

welke het wordt

in het heden bestaat er nooit

vroeger dan nu

zien

en zo

kennen

je liefde is zo zacht

dat ik ze kan strelen

hij komt me halen, dacht ik,

zoals ik al heel vaak heb gedacht

het is maart

ik baad in het zachte licht van de werkelijkheid en

alles is goed

ineens stond ze voor me, de schoonheid.

ze moest me vertellen wie ze was

niemand had me haar naam geleerd.

wachtkamer –

er liggen al zeven haren op de betonnen vloer,

samen met mijn geduld.