Vandaag zag ik vanuit de tram een jong meisje wandelen naast een oudere vrouw, misschien haar oma. De vrouw had haar hand op de schouder van het meisje gelegd en was prachtig. Ze was magnetisch, heel mooi gekleed en met een ongelooflijke uitstraling. Ik bedacht me dat ik graag zoals haar zou zijn, later. Liefdevol, mooi op een manier die niets met het veinzen van jeugd te maken heeft en helemaal zichzelf. Ik wil ook nog op mijn zeventigste op een zaterdagnamiddag in het stad slenteren naast iemand die ik graag zie. En dan uitstralen: ik ben vreugdevol hier, ik heb tijd en veel te geven.

Ik vond het zo leuk dat ik merkte dat ik liever de vrouw met de grijze haren wou zijn dan opnieuw het meisje. Ik was nieuwsgieriger naar haar en haar – het kan bijna niet anders – kleurrijke leven. 

Het is een leuk besef, dat ik iets heb om naar uit te kijken en naar te streven, en niet terug verlang naar een versie van iets dat me al gegeven is.