ik heb er wel al heel veel aan gedacht

moest hij willen, denk ik dat ik het ook wel zou willen,

dichter komen

hij zei dat ik meer naar zijn stad moest komen ik zei dat ik dat wel wou, dat hij ook nog eens welkom is bij mij, dat ik elkaar vlug weer wou zien. eigenlijk zei ik gewoon de hele tijd “misschien ik? misschien wij?”

jij verbonden aan mij –

ik heb me nooit vrijer gevoeld

wat dan

als je de draad opneemt

die ons verbindt

iedereen is bang

om kaka te doen op het werk

je antwoordt niet meer

je zakt dieper en dieper in mijn whatsapp

samen met mijn enthousiasme

ik vraag het me al zo lang af

hoe smaken we samen

en hij stelt allerlei vragen waarop het moeilijk antwoorden is.

maar dat zijn misschien wel de mooiste vragen.

ik weet op den duur niet meer of ik het goede zou herkennen, als het vrijelijk en bewust zou worden gegeven, en niet een door mij gerecycleerde versie is van een iets minder mooie werkelijkheid.

nieuwe liefde doet eerst pijn

op de plekken die het geneest

maar jij ook, misschien

vandaag is een dag met

twijfel en mayonaise

Hier gaat ie:

Minder de illusie van oneindige keuze (want het is vaak kiezen tussen niets dat je wil) en meer vrijheid

Liever kiezen tussen 5 prachtige dan 100 crappy dingen

Groen, ambachten

Eten hier geteeld; minder keuze en sappiger

Dingen worden gemaakt met handen, goesting en tijd

Koesteren Doorgaan met het lezen van “De toekomst waarin ik wil toekomen.”

niets riskeren doet je veel minder een duts voelen,

terwijl je het eigenlijk wel meer bent.