ik probeer al heel mijn leven de kunst te verfijnen

van niet weglopen van wat me bang maakt en

goesting geeft

ik denk altijd: nu gaat hij gillend weglopen

(of ben ik het)

goddank dat ik niets te zeggen heb over zijn keuzes

zelfs de tranen al,

wat doen de tranen hier al

ik heb al fellatio geoefend op een wortel –

dat is een goed teken denk ik

waren het nu zijn vingers in mijn mond of de mijne

hij is sterk genoeg voor mij –

het is daar dat ik volledig mijn kluts van kwijt ben

het mysterie van de liefde,

het mysterie van de dood

ik ben blij dat ik middenin het eerste zit

laat het maar toe,

dat het verliefd is

ik denk dat het hierop neerkomt:

dat ik alles voel in een gloednieuwe combinatie

het kan nog alle kanten uit

maar ik heb een slecht oriëntatievermogen

(kom me maar halen)

dan wil ik de onzekerheid weer doorspoelen –

ik ben ze zo beu gehoord

ik moet wel eerst naar je toe zwemmen

zodat je me in je bootje kan trekken

en nu, achteraf, praat ik met mezelf

en hoor ik het verschil niet

tussen leugen en waarheid

krijg ik dan eindelijk een droom –

geef mijn angsten twee seconden

en ze maken er een nachtmerrie van