de stroom

en wij die samen drijven

op het schoon en de schrik

kwetsbaar zijn we allemaal denk ik.

’t zit ‘em in het kwetsbaar doen.

tegenwoordig zijn m’n onzekerheden soms zelfs klein genoeg

om gewoonweg & achteloos van de tafel te flikkeren

ik droom van een grote liefde en

een deep clean van mijn badkamer

dan is de uitdaging om de schoonheid niet pas te beseffen

als het verdriet er al is

toe –

vraag me te klooien, samen.

misschien wacht ik op: ik de boeken, hij de leraar.

maar misschien is het leven reden genoeg.

als de diepte komt bovendrijven

de rede heeft er zo weinig mee te maken,

het enige dat het kan doen is het proberen inperken,

platdrukken in een tupperware-doosje.

bij jou zijn zelfs m’n woorden gulzig

ik heb het je met mijn ogen

zo beleefd mogelijk proberen vragen –

jij en onze lippen

alsjeblieft

in mijn beeld van liefde

zit altijd beven

in mijn onzekerheid word ik soms hard.

krijg ik olifantenpootjes.

en nu? alles van tafel vegen en hop, naar een ander vliegen want dat gaat natuurlijk allemaal duidelijk zijn en netjes passen in de lege plekjes van mijn leven. niets overlappend of schurend.