
niemand die weet hoe het eruitziet –
je laatste gezicht

niemand die weet hoe het eruitziet –
je laatste gezicht

misschien zit het er nog allemaal, bij ons allebei
klaar om recht te veren

er is niemand bij wie ik het zo wazig zie –
jouw blik op mij

misschien is je blokkeren niet iets dat ik je kan ontleren
maar iets om eindelijk te aanvaarden als deel van wie je bent

ach wat had ik ook verwacht –
we dansen nog steeds hetzelfde dansje
er zijn alleen wat pasjes bijgekomen

je nam mijn schaduw
en begon ermee te dansen

Ik wil graag even iets delen over centen, en hoe ik daarvan in een kramp schiet, vooral na iets van boekhouden gedaan te hebben. Ik hou zo ongelooflijk van schrijven en daar moois mee te proberen doen. De afgelopen jaren heb ik daarom een deeltijdse job gecombineerd met mijn schrijven in bijberoep. Omdat ik alles zelf doe en alles zelf betaal, blijft er na kosten belastingen btw enzovoort weinig over van de centen die ik verdien met mijn schrijven. Er zijn momenten dat ik er wat moedeloos van word, omdat ik dit zinvol en mooi werk vind. Maar het leven is zo duur. Schrijven is een deel van wie ik ben, en ik kan me niet voorstellen dat ik er ooit mee ga stoppen, ongeacht. Maar financiële ruimte is ademruimte, en daar zou ik graag wat meer van hebben.
Wat ik misschien wil zeggen is, als je mensen rond je hebt die moois proberen te maken en je vindt het mooi wat ze doen en je kan ze financieel steunen, doe dat dan alsjeblieft. Er kruipt zoveel onzichtbaar werk in creëren. Schoonheid is heel fragiel en heeft hulp nodig.

in hoeveel anderen leef ik en
is het daar aangenaam wonen

Mijn liefste hartsvriendin Sylvie Walravens heeft vandaag heel wat prachtige foto’s gemaakt van mijn twee laatste bundels en mijn notaboekje. Ik ben er zooooo blij mee. Neem gerust een kijkje in mijn woordenwinkel.

als ik dan toch enkel pas tussen de soep en de patatten
maak er dan ten minste cava en een pureetje van.

zoveel dat gewoon wat in ons sluimert.
zo gemakkelijk wakker te maken, soms.

‘k zit vast in jou en
mis m’n vrijheid niet

was tijd maar hard als chocolade
dan gaf ik je een doosje vol

ik heb genoeg, jij dat is
pure goesting

Het is iets waar ik de laatste tijd heel erg mee bezig ben. Zelfliefde. Van overal komt precies de boodschap dat je een ander niet kunt redden, dat je enkel jezelf kan redden. Dat enkel jij jezelf kan redden. Wel, dat wringt wel wat bij mij. Ik denk dat ik juist heel erg geloof dat we elkaar wel kunnen redden. Misschien is dat zelfs de hele reden waarom we hier zijn. Ik denk dat het allemaal juist heel erg misgaat op het moment dat we denken dat we alles alleen moeten doen. En dat niet lukt. Dan is er zoveel schaamte. Dat is een enorme eenzaamheid.
Wat we zelf mogen proberen, denk ik, is om hulp vragen. Naar de ander durven gaan. En dat is inderdaad heel erg moeilijk, als je jezelf niet een beetje graag ziet. Maar ook hier is het daarna maar dankzij die hulp van anderen en van de liefde, dat we gered kunnen worden. Doorgaan met het lezen van “Zelfliefde, onszelf redden en vooral alles zelf doen.”