tegenwoordig eet ik bij mijn koffie

een koekje verdriet –

het vult.

ik wil niet dat het wonder een parel is,

en ik een zwijntje.

niet dat het aan mij vergooid is.

al ons moois moest wel gebeuren

ik ben eventjes kapot

dit verdriet maakt me een beetje zot

we zijn zo slordig met de liefde

vinden na een tijd de mooiste stukken niet meer

vanaf de eerste seconde met jou

misschien al de essentie gekregen

we spraken veel in lichaam maar

zagen in ziel

misschien zijn leven en dood

als zoeken en vinden

hoe om te gaan met dit verdriet

en alles dat zich eraan vastklampt

gelukkig ben ik al wijs genoeg om te weten… tjah dat we zo weinig weten. met onze prognoses en proberen met emoties de toekomst te voorspellen. het is zo niet te vatten allemaal. gelukkig maar. zelfs in denken te weten wie, wat bij ons past. zelfs als je jezelf wat kent, dan nog kun je het niet weten. het ideaal voorkneden voor je het ontmoet. gelukkig maar. en wel fijn eigenlijk, dat je verrast wordt.

ik weet dat het een donkere dag is

omdat ik de zon al heb gezien

misschien is het samenzijn daarboven wel duizend keer mooier dan vrijen

liefde kijkt verdriet in de ogen en zegt:

“wat ben ik blij dat je hier bent.

in je blik zie ik mezelf weerspiegeld.”

de rede is een bullebak voor verdriet

hij zegt: “jij mag hier helemaal niet zijn,

jij bent te groot en pakt te veel plaats in.”

liefde zegt tegen verdriet: “wat ben ik blij dat je hier bent.

hoe groter jij bent, hoe groter ik mag zijn.”