waarom steek ik mijn angsten toch altijd in de suite

en mijn vertrouwen in het rommelkot

mijn moed zit in mijn benen en tenen

ze bewegen naar jou

het is graven om je te ontdekken

ik denk dat je een hele stad bent

ik zou graag eens niet alles

in het begin proppen

ik ben een gulzige maar

gulzig kan niet genieten

misschien moet ik de rest van de sigaretten houden

voor als ik je nog eens zie

– stoppen met roken

je bent de ene deur na de andere

en allemaal waren ze eerst op slot

we zijn zo slordig met elkaar,

al dat verstoppen

en dan verschieten

als we elkaar niet meer vinden

stil maar lijfje,

hij is het niet waard

ik spreek geen stilte

en al zeker niet de jouwe

als ik vraag,

vraag ik om de grote waarheden

niet de kleine

zouden bomen soms zenuwachtig zijn?

het ziet ernaar uit dat,

als ik mijn hart volg,

jij de weg kwijtraakt.

ik was zo afgeleid door de mooie huisjes dat ik niet zag

dat je een doodlopend straatje bent