vandaag had ik oud verdriet

in een nieuw jasje

vandaag wil ik alleen maar dwalen

door onze waargebeurde verhalen

diepe wonden ze liggen

met een zacht zuchtje uit de verkeerde mond

ineens weer helemaal open

als mijn lichaam met me praat,

is het vaker roepen dan fluisteren

’t is met mensen als met bloemen

als we openbloeien kan je ons hart beter zien

mag ik even in jouw stilte komen zitten?

het is toch logisch dat, als we ons eigen stukje vrijheid uitkerven

dat er bij iedereen anders uitziet

ik vrees dat ons verhaal verdacht veel

op fictie begint te lijken

het lijkt hier heel erg op mijn droomleven

enkel de muren zitten in een ander kleurtje

om op mooie plekken te komen moet je altijd eerst
door de confrontatie met jezelf waden.
en hopen dat je er niet in verdrinkt.

ik ben geen tolk voor de stilte van een ander

ik volg enkel de kruimels nog

met chocolade op

– Hans & niet-meer-zo-dwaas-Grietje

hij ging me snel sturen heeft zich

snel bedacht

en dan ga ik nu weer liefhebben

en hopen dat ik niet te veel mors

ik dacht dat je vreugde was

bleek dat je vooral graag danst op mijn littekens