het doet toch zeer, over hem denken in tegenwoordige tijd.

in zijn ander leven.

de keuken –

mijn onnatuurlijke habitat

bewaar onvoldoende afstand en

bescherm elkaar

ik ben hier al een tijdje dus

kreukjes in mijn huid

jij bent hier al even dus

pret in mijn ogen

klam zweet doet me soms ook wel

afglijden naar wonder

– niet altijd

en ik hou van de dramatische filter over mijn foto’s

misschien ook af en toe over mijn leven

ik heb nu al een beetje het gevoel dat ik hem ken,

maar ik weet niet of dat een zotte kosmische connectie is,

of google.

je bent soms als mijn camera

je zoomt in op de verkeerde dingen

vandaag moet ik een fruitje eten

en verdriet toelaten

de bange witte mannen

wat een geluk dat zij de boel plannen

soms heeft wat je fluistert de meeste waarde

– de lichtste zwaarte

in mijn kracht gaan staan maar

ik geraak maar niet

uit je bed

hoe vreemd dat jij het wel al wist

– gauw het afscheid

als liefde een boek is 

dan kunnen we het enkel lezen 

als het aan ons wordt uitgeleend