herinneringen zijn een vage houvast.

ik vraag me af of dat kan

iemand maar een beetje graag zien

misschien is het omdat we van onze relatie dezelfde porties kregen

en jij altijd al meer honger had

ik koos
jij koos
ik kies
jij

de liefde heeft zich nog nooit vermomd

toch zijn er iedere dag die haar niet herkennen

mooie woorden –
vrijen
schreien
blijven

Het Wonder draagt een naamkaartje

dat niet iedereen kan lezen

‘k ben een boeltje

met een mooie inboedel

de kunst is om je te morsen

bij hen die je niet willen opkuisen

als de realiteit slaapt

worden mijn dromen wakker

nog eens proberen binnen kijken door troebele ramen.

ik wil het wel riskeren, de afwezigheid van zwart-wit.

het zijn nooit mijn kleuren geweest.

ben benieuwd bij wie ik nog mooi ga landen.

verdriet dat niet altijd een weg naar buiten vindt.

dan blijft het haperen in mijn hart.