Als mijn witte, westerse mama omgekomen was bij de instorting van het vervallen naaiatelier in Gent waarin ze werkte, zouden we dan wel verontwaardigd geweest zijn? Genoeg om haar baas, die op de hoogte was van de slechte staat van het gebouw, en de winkelketens die met hem zaken deden te boycotten?
haal me open
met zachte woorden
denk je aan mij
in je stiltes
mooi afscheid –
iets breken zonder het kapot te maken
ik zie anders graag
snij liever in mijn eigen vel
dan in dat van een ander
ach het is zo’n immense wens,
“geliefde”
verdriet is gewoon ineens
het gewicht van geluk voelen
het kiezen voor elkaar
met je volle gewicht
ik ga je nooit meer vergeten
ik heb ons luidop gewenst
in echt leven zit altijd een beetje sterven
Weet je wanneer ik me vrij voel? Als ik om tien uur ’s avonds nog pasta voor mezelf maak. Als ik te veel sigaretjes rook bij iemand die ik graag zie. Als ik bij diezelfde te veel wijntjes drink, want dat is een soort tipsy dat niet als leegte voelt.
Dat ik echt kan genieten van een product met een D-score (en vervolgens nog een fruitje eet).
Dat er mensen zijn bij wie je op een veilige manier roekeloos in de liefde mag zijn.
en je zit nog steeds 1 centimeter onder alles
dat zijn de mooiste gesprekken
waarin tegelijkertijd alles en niets duidelijker wordt
wens –
meer luisteren naar mezelf en
niet teleurgesteld zijn in wat ik hoor
het is niet omdat je iets geen naam geeft,
dat je er geen zorg voor hoeft te dragen
Ruth Van de steene 