ik vraag me af hoeveel liter verdriet nog

gevoelens zijn geen stapelblokken

alles loopt door elkaar

ik vraag me af waar mijn verdriet zit.

of het daar genoeg ruimte heeft. bezoek.

de weg van mijn gebreken

daar ben ik nog nooit van afgeweken

en als je me nu eens zou wijzen

op het schone

jij bent een ijsje en ik

lik liefde

was mijn lichaam een huis

dan moet sinds je vertrek

het dak hersteld worden

ik lek

ik vind het zo moeilijk om naar mijn verdriet te kijken

het water is verblindend

soms is liefde ook laten,

als je ziet dat er veel geluk zit

in het ander gekozen leven

en je probeert de ander te lezen, alsof het je eigen dagboek is.

alsof hij niet zijn eigen taal heeft die je nog niet spreekt.

ik struikel vollenbak over mijn kwetsbaarheid

het zijn mooie blauwe plekken

het is altijd dezelfde vraag:

wat er gebeurt met mij, door jou

waar ga ik daarmee naartoe

zoveel laagjes realiteit

in één kamer met jou

ik kan niet meer in je ogen kijken

als ik op je val

je hebt iets in mij in gang gezet

waardoor het heel moeilijk wordt om je te zien

want ik struikel de hele tijd over mezelf