
Categorie: gedicht
376

dan was er ineens
een soort liefde
375

zo gewend geraakt aan onevenwicht dat
evenwicht me doet wankelen
374

er lopen rivieren net onder mijn huid en
soms lopen ze over
373

voetnoot bij het leven –
wat zijn we een stralende bende prutsers
370

in het verleden droomde ik van een hij
met jou droom ik van een ons
368

verlies verloren –
ook dood
was eens geboren
367

ik ken niet elke sproet op mijn lichaam
ik heb haren verloren die ik nooit heb gezien.
dit eindige bewegende lichaam
is al zoveel meer dan ik verdien.
366

wegsteken is
wegsterven
365

dat ik me open leg
dat ik me open zeg
(dat het me ook bijna alles vraagt)
363

he’s so beautiful
with his wild hair
and his messed up soul
360

het kloppen van twee harten
die maar niet openbreken
359

jij –
weten wat te verwachten
en verrassing vinden
358

en dat iemand beroerd wordt door je
356

