
dat doet nog het meeste pijn
die halfheid veinzen om één te zijn

dat doet nog het meeste pijn
die halfheid veinzen om één te zijn

dromen over golven van honing en
aan jou blijven plakken

jouw leegte neemt veel plaats in

kwestie van evenwicht –
hij neemt mij mee naar buiten
ik neem hem mee naar binnen

bij jou wil ik steeds
traag en treuzelen
om het te rekken
de tijd en het vertrekken

gisteren luisterde ik naar je kijken
het was een mooi verhaal

het is niet ik
met optie om onderdelen bij te kopen
(vooral licht en extreem efficiënt)

ben ik me beetje bij beetje aan het wegvijlen bij hem,
zodat er straks niets meer is
om bij te blijven

en ik besefte dat je het gewoon niet kan vatten:
dat ik heb geluisterd toen mijn wezen me zei wie ik ben

als ik tederheid zie tussen twee mannen
als ik een vrouw zie geboren in een ander lichaam
als moed moet
als liefde graven is
bedekt met aarde door al die
schoppen die ze niet verdragen

ik zie het in je ogen
er is iets verschoven
je neemt het me kwalijk
dat ik jou niet ben

welk deel van mij
bemin je vrij
welke delen
vragen wroeten

het blijf me verbazen hoe zacht geluk is
en dat ik nog steeds niet weet
wat de onrust bij de anderen betekende

waarom voelt thuis zo zacht en voel
ik me soms meer gezien door ogen
die mijn lichaam doen vechten met zichzelf

wij –
de nagloed is gebleven