
We zijn allemaal sluizen.
Rondwandelende sluizen met achter slot vanalles gaande.

We zijn allemaal sluizen.
Rondwandelende sluizen met achter slot vanalles gaande.



I cried when I was not there with him, in the moment.
I cried thinking about what is always there: loss and goodbye.








wat is er zo mis met diepte? het is toch waar we allemaal naar verlangen? gedeelde diepte? en zelfs alleen is ze niet slecht. waarom dan onmiddellijk minimaliseren als het ons overkomt?

misschien wil ik wat ik voel ook graag delen, omdat ik graag van hem zou willen horen dat dit liefde is, en geen liefdeswaanzin.

al het onuitgesprokene zit ook in die momenten bij hem. misschien is het ook dat, dat zo overweldigend is voor mij.
