zo magisch, met iemand, bij iemand zijn en nog steeds heel erg in je eigen lijf, voelen en gedachten. zo wonderlijk, dat hij daar, daarbuiten, zoveel teweeg kan brengen vanbinnen. en vloeit het dan over? stroomt het uit mijn poriën? is het waarneembaar? zoals met zoveel, misschien alleen voor zij die er oog voor hebben. zo kwetsbaar. maar ik vind het mooi, dit besef, of dit misschien wel tijdelijk gevoel, dat ik dit alles, dit Voelen niet per se hoef uit te spreken (het voelt als een diepe waarheid). want als het verlangen om dit gevoel te delen voortkomt uit een verlangen naar verbondenheid, herkenning in de ander, dan is dit misschien niet de manier. mijn uitspreken is geen toverspreuk die zijn verlangen zichtbaar maakt, doet ontstaan. dat wil ik ook niet.

Doorgaan met het lezen van “stroomt het uit mijn poriën?”

En dan wil ik op zoek gaan naar mijn weg en geluk vinden en zelfstandig en onafhankelijk zijn, maar kan het zijn – o de horror – dat ik misschien ook wil waar de anderen voor hebben gekozen: een vriendje? Dat dat ontbreekt? Ik denk dat het niet zo zwart-wit is; net als het zo kan aanvoelen dat ik nu een vriendje nodig heb, kunnen anderen het gevoel hebben dat ze een kindje nodig hebben. Om dat vraagteken op te lossen, dat onvatbare daar, dat gemis van verbondenheid. Het kan zijn dat het opvult, ik hoop het ook. Maar misschien is dit ook gewoon deel van leven. Steeds met alles verbonden zijn, en toch ook soms die grote eenzaamheid voelen. Zijn we met z’n allen op zoek naar de onvoorwaardelijke liefde? Ik denk dat ik vooral ook gekend wil zijn. Opgemerkt.

Doorgaan met het lezen van “Parijse gedachten, deel II”