
en ik besefte dat je het gewoon niet kan vatten:
dat ik heb geluisterd toen mijn wezen me zei wie ik ben

en ik besefte dat je het gewoon niet kan vatten:
dat ik heb geluisterd toen mijn wezen me zei wie ik ben

zou er humor zijn in de hemel

ik lig blij op de grond want
vandaag voelt niets zwaarder
dan de zwaartekracht

ik zag een man op straat in ballerina’s en dacht
hoe erg
hoe dapper je moet zijn
om een beetje op jezelf te lijken bij anderen

en dan besef ik nog eens
hoe hard ik al heb gevochten
voor een zacht leven.

ik weet het eventjes niet zo goed,
spreek niet helemaal dezelfde taal met mezelf.
weet niet goed hoe te luisteren.

als ik met mezelf spreek
welk deel praat dan en
welk deel luistert

en maar besparen op een leven
om te sparen voor een ander
dat al lang begonnen is

ik zie het in je ogen
er is iets verschoven
je neemt het me kwalijk
dat ik jou niet ben

als je een spiegel voor je Voelen houdt
en dan kwaad wordt als ik er geen venster van kan maken

welk deel van mij
bemin je vrij
welke delen
vragen wroeten

misschien zie ik vandaag het leven te graag
om te gaan graven
naar de donkerdere dagen

het blijf me verbazen hoe zacht geluk is
en dat ik nog steeds niet weet
wat de onrust bij de anderen betekende

mijn overlopen vroeger bij mannen
die niet als thuis voelden

Het Gewrongene –
is dat een plek om van te leren of
om heel hard van weg te lopen