het is zo moeilijk te geloven

al dat er is

maar dat je me niet wil tonen

daarin verschillen we –

ik word hongerig wakker

ik probeer altijd een datum te prikken met het wonder

maar het komt nooit goed uit

dat je onze deur op een kiertje zet

wil dat zeggen dat je ze ooit gaat openzwieren

een beetje opruimen in mijn binnenste,

eindelijk loslaten wat ik ben ontgroeid.

het wonder wacht op mij

maar

heeft niet gezegd waar

ik loop het wonder achterna

soms haal ik het in

ik ben dan wel de schrijfster maar jij

geeft me zoveel zin

we

vechten vrijen dansen botsen

en dan opnieuw

we kennen het gevecht daar hebben we onze maskers onze schilden.
dat is het juist. teder is weerloos. dus we vluchten.

maar kijk, ik ben een beetje verdwaald.
weet niet of ik even moet stilstaan en wachten op een gids,
of alleen verder moet dwalen.

het is een morsig verhaal, het onze

en ik denk niet dat ik de verteller ben

ik mag niets van je verwachten

dan maar poëzie schrijven over het smachten

je bent een uil

en ik blijf maar kaarsen en brillen

naar je kop smijten

het is altijd morsig als er leven in zit –

dat zijn mijn lievelingsdrankjes