jij

dichtbij

en al mijn water klutst

ik kan je nog zo laten weken

je blijft aan me plakken

in de liefde is de rede

als een reddingsboei in een woestijn

en toch

zo vastklampen

mijn lichaam –

ik vind meestal dat ik mooi woon

en toch

soms rammel ik nog

met mijn eigen ramen

wil ik er uit ontsnappen

een vrouw in herstel –

zijn we dat niet heel ons volwassen leven een beetje

misschien zijn onze wonden

compatibel met onze monden

het is zoals alles bij ons, vol tegenstrijdigheden –

omdat je zo diep bij me zit, kom je steeds opnieuw bovendrijven

en hij schiet nog altijd in mijn knieën

en hoe heerlijk want de rede heeft daar niets over te zeggen.

mijn lichaam praat veel luider.

het regent een beetje buiten en tussen mijn benen.

dat is goed, dat voedt het leven.

in de liefde altijd die neiging om herkenning te zoeken

te copy pasten,

en dan netjes willen categoriseren in goed en slecht.

dat de onderstroom van alles liefde is.

dat is de uitdaging hé,

blijven zien hoeveel schoonheid er is.

laat me je raken

ik wil je in de vingers krijgen

met een open hart

gaat het er nooit stinken

jij en ik komen van andere bomen

en toch

zo’n nabije takken