misschien zijn onze wonden

compatibel met onze monden

het is zoals alles bij ons, vol tegenstrijdigheden –

omdat je zo diep bij me zit, kom je steeds opnieuw bovendrijven

en hij schiet nog altijd in mijn knieën

en hoe heerlijk want de rede heeft daar niets over te zeggen.

mijn lichaam praat veel luider.

het regent een beetje buiten en tussen mijn benen.

dat is goed, dat voedt het leven.

in de liefde altijd die neiging om herkenning te zoeken

te copy pasten,

en dan netjes willen categoriseren in goed en slecht.

dat de onderstroom van alles liefde is.

dat is de uitdaging hé,

blijven zien hoeveel schoonheid er is.

laat me je raken

ik wil je in de vingers krijgen

met een open hart

gaat het er nooit stinken

jij en ik komen van andere bomen

en toch

zo’n nabije takken

ik ben niet altijd licht verteerbaar,

maar gemakkelijker voor de maag

betekent soms ook minder smaak, nee?

ik ben een echte maximalist –

zelfs mijn hart zit vol

ik hou niet van spannend in mijn kleren

wel in mijn leven