ben je niet duizelig van zo ineens

180 graden te draaien

verdriet geraakt door gesloten voordeuren

geluk niet

hoe moet ik me dan inpakken

om een mooie verrassing te zijn

je maakt een eden

van hier beneden

hoe smaakt jouw fantasie over mij

je bleef me maar vragen om een extra schep

toen je ze eindelijk kreeg was de goesting ineens over.

te vol, zei je. van het begin eigenlijk al te vol.

zij die vrijheid schreeuwen zijn vaak de eersten

die vragen om geketend te worden

het wonder van de dagen

gisteren 100% wankel

vandaag nog maar een kwartje

als ik me maar blijf bukken om al de kruimeltjes op te rapen

geraak ik nooit op tijd bij de chocoladetaart

ik zag je net ik ben al een half uur thuis
ik kijk nu pas voor het eerst naar buiten
ik weet niet wat te doen met mijn vanbinnen

wat we doen vóór het verdriet

dat is zo belangrijk

gevaarlijk spel –

niet alleen de grond

ook je aanraking is lava

ik wist niet dat ik al klaar voor je was

we staan te dicht bij elkaar om te zien

wat we met elkaar doen