en op vakantie zou ik soms heel mijn mooie leven wegsmijten.

wat is dat toch, die drang om steeds opnieuw te beginnen.

ik zie denk ik mooi

als ik naar hem kijk

zo is het dan, als het in het echt gebeurt

huid en ziel

willen kijken naar beiden

willen raken aan beiden

en zo fijn, dat het zo vol details zit, zo boordevol details.

als je het goed doet, raak je nooit uitgeraakt, raak je nooit uitgekeken.

dat is misschien wel dicht bij de essentie, nee?

dat we kunnen uitkijken naar een mens in de praktijk,

en de theorie durven loslaten.

het is gemakkelijker om mijn blinde vlekken te spotten

bij hen die niet dezelfde hebben als ik.

het draait om die extra’s in het leven. die kleine dingen, hoe we doen in de kleine momenten.

dat weet ik zeker, die kleine momenten waar al die grote liefde zich in verstopt.

ik ga toch altijd op zoek naar tekens en de wereld die met me praat.

ik wil dat ze liefde zegt, vermoed ik, maar weet niet altijd in welke vorm ze me gaat vinden.

dat al kussend verlangen ademen in elkaar.

vakantie –

ik ben blij dat ik mijn pantoffels meeheb en dat ik leef.

uit mijn eigen blik-op-ik getrokken worden

en naar de ander durven kijken

maar kijk eens hoe vlug ik uit mijn comfort zone ben en wat een geluk voor mij want blijkbaar moet ik dan niet ver stappen om de magie te laten gebeuren.

de chaos van de ander. daar voel ik me wel goed in.

zolang ik ook mijn plek heb, misschien.

zo leuk dat je dat kan zien, geluk.

zoiets als de ziel denk ik.

ik heb je nog nooit gevonden in de rede

wel in al de rest

als er iets is dat ik de afgelopen dagen heb geleerd,

dan is het dat iets dat smeult

niet veel nodig heeft om te branden.