geef mij maar het imperfecte plaatje

van ons mooie morsige leven

samen de chaos en de dagen

als je veel geluk hebt

gaat het leven meer en meer

van abstract & theorie naar

vlekkerige praktijk

en dat het allemaal zo menselijk en morsig was

en moedig, hoop ik

samen is altijd zo moedig

ons verdriet is een grote plas –

we zitten op onze knieën

en we drinken

grote en kleine slokken

en niemand heeft dorst

beschrijf me met je leven

geen paniek –

enkel de supermarkt

heeft alles op een rijtje

de mooie dagen

hoeveel to do’s kunnen ze verdragen

kan ik mezelf enkel mooi zien

als er een laag stof op me ligt,

als ik terugblik?

als ik mezelf niet goed zie,

is het omdat ik te veel

naar mijn navel zit te staren

mijn blik

op ik

als ik me dan toch niet kan zien

laat het dan door een laag zachtheid zijn

laat het dan zijn doordat jij ertussen bent komen staan

tussen mijn blik

en ik

het is mezelf onverwachts zien
in het zwarte scherm
en merken
ik heb ze nog
de zachte blik.

mijn zachtheid in de kinderfoto’s op de keukenkast.
ik herken ze.

ik heb ze nog.

ze is wel minder morsig,

de fantasie

onze mooie lijven samen

ik luid en jij

zacht

daarom is dromen zo belangrijk –

een puzzel is toch ook veel gemakkelijker te leggen

als je weet wat het plaatje is