met elk slokje wijn

elkaar meer opdrinken

en de verleiding blijft aan me trekken en dat mag het blijven doen, maar ik heb er lang genoeg vertoefd, denk ik. vooral daar, vooral alleen. ik wil wel wat ruimte maken voor een nieuwe hobby. het is een outfit die me niet meer staat.

mijn slaapkamer ruikt naar mens en dus naar mij, vermoed ik.

maar we zijn zoveel verschillende geuren.

het voelt beter om in het reiken tegen mijn eigen plafond te botsen

dan in een klein hoekje weg te kruipen

ik verlang naar wat ik nog niet gekend heb.

dat het me beeldschoon gaat verrassen.

waar zou dat zijn,

in het echte leven?

samen verloren lopen

soms gaat zelfs dat niet

laat ons dan verloren liggen

hoog mikken en

even hoog landen.

het durven tonen –

jij, dus

mijn aarde beeft

zijn geven en ik,

open armen

ik denk dat ik het wat te gewoon ben geworden

om weinig te krijgen en alle details te onthouden

dat ik krijg wat magisch is,

niet de tweede beste versie

en nu

de ingrediënten in mezelf proberen klaarleggen

voor al het heerlijks dat we kunnen maken

met hem –

eens een nieuw hoofdstuk en niet steeds opnieuw

lezen opnieuw lezen

als het voelt als de vreugde die wenkt,

dan moet ik wel zot zijn om niet af te komen