ah het begin –

maar voor jouw woorden

had ik enkel

niet-verklarende woordenboeken

misschien is het leven toch vooral

een verrukkelijke vorm van onvermijdelijk gestuntel

ik dacht

heerlijk drankje dus

ik slikte je in maar

verteren gaat moeilijk

ode aan de dingen die niet nuttig zijn

maar wel levens kunnen redden

want liefde en geluk zijn zo vol en heerlijk.

maar om je te kunnen vullen,

moet je de deur wel opendoen en ze bewust binnenlaten.

verleiding is veel onbeleefder, die breekt de deur gewoon open.

meer: de vreugde

misschien is het ook dit: het paradijs is een geschenk,

niet iets dat je koopt in ikea.

ik hoef het niet helemaal zelf in elkaar te steken.

ik vlucht naar de vrijheid,

er zijn er die ervan wegvluchten

blijven bij wat is, en niet bij wat had kunnen zijn.

want er is hier magie, hier en niet in de hypotheses.

verdiepen is ook verdrieten denk ik.

dichter bij het leven voelt ook als dichter bij de dood.

het zit toch allemaal vrij zotjes en vernuftig in elkaar.

dat is het hallucinante je bent samen aan het wandelen en ineens wil hij alleen terugkeren terwijl je dacht dat het een mooie wandeling was. en waar moet ik dan naartoe lopen

ik mag niet eens met hem terugkeren

ze wacht hem al op.

ik wil liefde spreken en

je snoert me de mond

maar ach, met je hand op mijn lippen

blijf ik je toch raken

tip –

schrijf niet over liefde

op een lege maag

in de trein op weg naar de zoveelste sollicitatie.

zelfs mijn trein is wankel.