dat ze worden vermeden, haar ogen,

door zware gewetens

ik wil best wel in hun werelden vertoeven soms,

maar ik ben blij dat ik de mijne ook heb.

anders zou ik misschien wel te veel verdwalen.

zo weet ik dat ik geen vod ben

je zal me nooit helemaal kunnen uitwringen

ik zal water blijven

ik zal blijven stromen

ik heb vertrouwen

in de bloemenmaker

laat dit me troosten –

wie de bloem maakte,

maakte ook mij

we zijn niet zo goed in goed –

’t is omdat we niet genoeg oefenen

ik vraag me af hoe Jezus het zou gedaan hebben

op een sollicitatiegesprek

met al je zever

is het niet moeilijk dat je gedehydrateerd bent

voel ik me slordig vanbinnen,

dan ga ik stofzuigen

maar in het verleden

hadden we wel een toekomst

wat met al die dingen

die nooit mooi zijn geweest

je kijkt in mijn ogen

maar het zijn mijn wangen

die hallo zeggen

we vergeten veel te vaak

dat we het ook kunnen vragen –

een beetje te worden gedragen

we hebben allemaal onze eigen drempels

en onze eigen tempels