wat met al die dingen

die nooit mooi zijn geweest

je kijkt in mijn ogen

maar het zijn mijn wangen

die hallo zeggen

we vergeten veel te vaak

dat we het ook kunnen vragen –

een beetje te worden gedragen

we hebben allemaal onze eigen drempels

en onze eigen tempels

ik spreek van toen en wij

hopend dat jij er weer toekomst van wil maken

ik kan niet slapen heb te laat

een koffie en verdriet gedronken

het is die lege naam

die we allemaal krijgen

maar ook heel snel verliezen –

Nieuw

geen overvloed

zonder overgave

als we vallen als volwassenen

wordt het ons nog zo weinig gevraagd –

waar doet het pijn

een leven is ook veel onzin ontleren

die anderen over jou vertellen

wat doet een blik veel met wat het ziet

je bracht de heerlijke zin

zonder woorden

van jouw lippen

naar de mijne

Een sukkelaar zijn, dat betekent wachten. Nummertjes trekken in tl-verlichte ruimtes. We zitten er allemaal samen oogcontact en schaamte tevergeefs te proberen vermijden. 

Maar gelukkig is hier ook zachtheid, humor zelfs. Want we weten het wel. We zijn allemaal sukkelaars, en velen denken dat dit een keuze is. Dus laat ons tenminste de put niet dieper graven voor elkaar. 

ik zit zoveel te prutsen met m’n haren en

mijn lievelingsplant heeft te veel bruine blaren

we worden verondersteld gezond te sterven

maar ik ben zo gulzig

wil te veel

zalige zuchten

je bent de enige bij wie het me niet kon schelen –

al die as op mijn mooi terras