eigenlijk zegt hij waarschijnlijk: je hebt iets hartverscheurends mooi gedaan met je verdriet, wat mooi is om te zeggen. misschien denk ik dan gewoon: het is heus niet allemaal zo mooi geweest. en dat verdriet heb je niet willen lezen. het lelijke. dat moest ik zonder jou doen. ik moest ineens alles zonder jou doen.

als jij het niet mee wil vertellen, dan maak ik er mijn eigen verhaal van

mijn praktijk voelt soms een beetje theoretisch: het water in de koffiemachine is altijd aangevuld, de kalender staat op de juiste datum, de keukenhanddoek hangt altijd met de print naar voor. enkel mijn afwas verraadt me soms.

lap –

ben ik dan eindelijk een prinses

is het tijdens de revolutie

het voelt als blijven zitten

want je bent een harde les

maar geen nieuwe

ik verlang meer van de nacht dan van de dag

maar wel in minder kleuren

hoe triest als blijkt dat je stilte

het interessantste aan je is

te veel zucht voor

te weinig kreun

je gisteren gezien en wat zijn deze keer de dingen die blijven hangen.

je handen en je egoïsme, misschien.

er is niet veel aarde om in te groeien, bij ons.

we zitten maar in een klein potje in een klein hoekje.

het hebben van een kleine geschiedenis

en hoe die ervaren wordt

die mooie man

die in verschillende knoopjes ligt, denk ik

ik heb hoofdpijn en mijn minnaar wil zijn leven beteren.

werk je in de filmbusiness

want je zorgt bij mij voor wel heel speciale effecten

weer eens een afscheid

nog voor we goed en wel

ik wil er wel eens gaan bijzitten, bij mijn verdriet.

het is zo eenzaam de laatste tijd.