ach mijn mannen –

twijgjes met bloemenpracht

niet gemaakt om op te leunen

in een brief aan mezelf vandaag

stonden de mannen alleen in de P.S.

ik zou graag eens ter plaatse afspreken niet steeds

komen halen

komen dragen

wat nu want

we stelen samen tijd van een ander leven.

ons samen zijn heeft geen fundamenten.

en ik zou niet weten welke handen ik liever zou hebben.

mijn meubels als mijn mannen –

een beetje wankel en ook heel prachtig

dat deze plaats bestaat

en ik ze gevonden heb

maar dat is het ‘em juist –

gebroken harten zijn groter.

en hij, dat weet ik nog niet.

wordt het kruimeltjes rapen.

of slagroom likken.

en jij maar naar me zwaaien met je rode vlag

en ik in de war want het is één van mijn

lievelingskleuren

we hebben meer gelukkige mensen nodig –

dat is nu eens een job waar ik heel graag voor wil solliciteren.

nu al een zotte kater

en je was niet eens zo’n lekker wijntje

welja. dat dus. dat de zin er is,

zodat je de waanzin weer riskeert.

dat heet dan leven.

we beginnen al te jongleren met onze harten

nog voor we de circusopleiding succesvol hebben afgerond

ik ben blij dat ik wel wat mijn kluts,

maar niet mezelf kwijt ben