dat er geen kilo ligt op elk uitgesproken woord.

soms zeg ik ook maar wat.

zouden bloemen zich ooit te dik voelen?

dat vergeten we soms,

dat we zelf mogen kiezen

welke kleur de werkelijkheid heeft.

ik wil het, al wat je

van hem hebt overgelaten

waarom steek ik mijn angsten toch altijd in de suite

en mijn vertrouwen in het rommelkot

mijn moed zit in mijn benen en tenen

ze bewegen naar jou

het is graven om je te ontdekken

ik denk dat je een hele stad bent

ik zou graag eens niet alles

in het begin proppen

ik ben een gulzige maar

gulzig kan niet genieten

misschien moet ik de rest van de sigaretten houden

voor als ik je nog eens zie

– stoppen met roken

je bent de ene deur na de andere

en allemaal waren ze eerst op slot

we zijn zo slordig met elkaar,

al dat verstoppen

en dan verschieten

als we elkaar niet meer vinden

stil maar lijfje,

hij is het niet waard

ik spreek geen stilte

en al zeker niet de jouwe

als ik vraag,

vraag ik om de grote waarheden

niet de kleine