de kunst is om je te morsen

bij hen die je niet willen opkuisen

als de realiteit slaapt

worden mijn dromen wakker

nog eens proberen binnen kijken door troebele ramen.

ik wil het wel riskeren, de afwezigheid van zwart-wit.

het zijn nooit mijn kleuren geweest.

ben benieuwd bij wie ik nog mooi ga landen.

verdriet dat niet altijd een weg naar buiten vindt.

dan blijft het haperen in mijn hart.

toe, kom maar staan tussen mij

en mijn herinneringen

(zwier me in het hier)

tip van de dag –

geef kusjes op je knieën

je moet de shit eerst laten passeren

voor je ze kan doorspoelen

je kan maar mooi in het leven staan

door af en toe te gaan liggen

het wonder zit in de chaos en de overgave denk ik. 

in het vertrouwen.

tip voor een zacht leven –

laat af en toe de schouders wat hangen,

wie weet valt er zo wat gewicht af

we zijn met z’n allen heel goed geworden

in het ghosten van elkaars verdriet

als in: als ik het negeer

dan is het er niet

we vinden het zo moeilijk,

het verdriet van een geliefde ontmoeten

terwijl het eigenlijk gewoon vraagt om je voor te stellen

en er even bij te komen zitten

eens niet flink voor jezelf zorgen

is ook zelfzorg