dat lijfje met haar grenzen en toch –

geen limiet aan wat er binnen kan

de hemel streelt alles alleen jij doet het zachter

ik wil je huid bedruppelen

met alles wat ons bindt

ik wil je lijf bestippelen met liefkozingen

het jonge meisje scant haar huid op imperfecties –

hoe weinig we van schoonheid weten

als ze ons nog gratis wordt gegeven.

en ik kan in jou niet verdragen

waar anderen bij mij over klagen

haal me open

met zachte woorden

denk je aan mij

in je stiltes

mooi afscheid –

iets breken zonder het kapot te maken

ik zie anders graag

snij liever in mijn eigen vel

dan in dat van een ander

ach het is zo’n immense wens,

“geliefde”

verdriet is gewoon ineens

het gewicht van geluk voelen

het kiezen voor elkaar

met je volle gewicht

ik ga je nooit meer vergeten

ik heb ons luidop gewenst

in echt leven zit altijd een beetje sterven