zij beginnen meer en meer op hun vader te lijken

ik meer en meer op mezelf

de eenzame mannen op straat

met de blikjes in hun handen

hun blik gericht op alles vanbinnen

op alles dat had kunnen zijn

opgelet! bevat details van

verwondering

word verliefd op zijn potentieel
ga over je grenzen
rook
wees egoïstisch
eet te veel frietjes
wees niet de beste versie van jezelf
maak ruzie
drink
maak steeds opnieuw dezelfde fouten
werk niet aan je conditie
smeer geen crèmekes
mors
wees super onproductief
heb lief

misschien ben ik dat wat uit het oog verloren:

dat niet alleen mijn gevoel de weg wat kan wijzen,

maar ook het zijne.

de kan verdriet staat al klaar.

hopelijk heb ik ook nog iets anders aan te bieden.

en wie weet vindt hij alles lekker.

dat doen we wel vaker,

precies maar iets durven zeggen

als we al weg aan het gaan zijn.

dat ik veel te veel vragen stapel op de liefde

en het zo al verlam bij aanvang

ik ben een beetje moe van het rondkijken, scannen, proberen met mijn gevoel te zijn als die metaaldetectoren op het strand, op zoek naar schatten. ik weet niet of mijn detector nog goed werkt. ik heb hem misschien al wat te veel gebruikt.

maar op den duur ga ik het nog beginnen geloven,

dat ik echt niets mag verwachten van een man.

da’s geen schone religie.

verdriet zit altijd klaar

als een reservespeler

die nooit weet

wanneer het zijn beurt is

jezus was ook niet rendabel

als dit is hoe je iemand behandelt die je leuk vindt

begin me dan maar snel te verafschuwen

ocharme excuseer

sneed je je tere voetjes

aan mijn gebroken hart

de protestposters aan de deuren beginnen te verkleuren

maar het schaamrood op de wangen van de grote mannen

is nergens te bespeuren