het leven is mooi

het enige dat achteruitgaat is mijn handschrift

ik hou wel van pratende lichamen maar ja,

ze zijn misschien niet altijd zo gemakkelijk te verstaan

en jij. het is de diepte zonder de kleerscheuren.

stilte is meststof voor distels

de tranen niet constant weglachen

ik weet niet hoe je me ziet

hoeveel ervan vrouw is

m’n noorden weer zoeken.

alles is verschoven

ik word echt een schaduwplant bij hem

er wordt niet meer gebloeid

’t is jammer

je mooi is zoals de boter

op verbrande toast

ik begrijp je ogen niet en

volgens mij is het gevoel

wederzijds

mijn ene helft ligt in de knoop

de andere zit op hoop

jij minder dan een meter

en dan knettert het zo’n beetje

ik kan niet tegen die blikken

van mannen die ik niet begrijp*

*één uitzondering

je bent een venster naar een toekomst vol goesting