en we blijven maar de oudere versies van ons leven bewaren /

kunnen niet kiezen / vergeten op verwijderen te klikken

met advies lijkt het me zo:

je kan maar een zaadje planten

als er al vruchtbare grond is

je weet pas wat je kan dragen

als het op je rug wordt vastgebonden

lichte lunch –

een potje huilen

de zon en ik we gingen een terrasje doen

ze is niet komen opdagen

het verstrengelen

we laten het nu achter

het mag bij geen van ons

meer blijven wonen

wijze theorieën

brakke praktijken

je kan levens niet maar één keer aan elkaar plakken

de lijm droogt op

en ik doe deze breuk zo flink

heb het instorten ingepland

tijdens een yogasessie

ik denk zelfs dat het moet, vallen over je verdriet

en dan blijven liggen naast elkaar

elkaar vergeven voor de pijn

het is niet omdat ik kijk naar mijn verdriet

dat ik er niet over kan vallen

ik heb net de lakens ververst
de laatste gedeelde lakens

weer een beetje afscheid waar
ik eigenlijk niet klaar voor ben

ik neem weer meer plaats in
en er is veel groeipijn

wat doe ik met zijn geuren in huis die gaan verdwijnen,

zijn ruimte

een deel van mijn huid

zal je altijd blijven missen

in dit groot afscheid

zitten zoveel kleine –

het verstrengelen het raken je vreugde