dan kijk ik in zijn ogen en denk ik:

wat een illusie, de controle

het ploeteren voorbij

we kunnen het maar proberen

het is een vies besef dat niets mijn aandacht kan vasthouden

behalve wat me steeds ontglipt

behalve verlangen misschien

’t leven is er om te

knijpen en te grijpen

tekenen en schrijven het is allebei

spelen met lijnen proberen er een

stukje leven in te steken

vandaag stond ik op

eindelijk klaar

om van mijn jeugd te genieten –

het is mijn 35ste verjaardag

zelfs alleen ben ik niet

altijd bij mezelf

het gaat van “toe, neem ruimte in”

naar “agh, geef me mijn ruimte”

het ene lichaam spreekt al luider dan het andere

praktisch is in de praktijk

soms vooral vergif voor

schoonheid

(het is maar met de deur op slot)

dat Ik op bezoek kan komen

ik ben een slechte vriendin voor mezelf

zeg onze plannen altijd af

vraag veel te weinig hoe het gaat

luister nog minder naar het antwoord