
een vrouw in herstel –
zijn we dat niet heel ons volwassen leven een beetje

een vrouw in herstel –
zijn we dat niet heel ons volwassen leven een beetje

misschien zijn onze wonden
compatibel met onze monden

het is zoals alles bij ons, vol tegenstrijdigheden –
omdat je zo diep bij me zit, kom je steeds opnieuw bovendrijven

en hij schiet nog altijd in mijn knieën
en hoe heerlijk want de rede heeft daar niets over te zeggen.
mijn lichaam praat veel luider.

het regent een beetje buiten en tussen mijn benen.
dat is goed, dat voedt het leven.

in de liefde altijd die neiging om herkenning te zoeken
te copy pasten,
en dan netjes willen categoriseren in goed en slecht.

dat de onderstroom van alles liefde is.

dat is de uitdaging hé,
blijven zien hoeveel schoonheid er is.

laat me je raken
ik wil je in de vingers krijgen

met een open hart
gaat het er nooit stinken

jij en ik komen van andere bomen
en toch
zo’n nabije takken

ik ben niet altijd licht verteerbaar,
maar gemakkelijker voor de maag
betekent soms ook minder smaak, nee?
Ik merkte het toen ik onlangs veranderde van deodorant. Ik ben namelijk nogal een zweter en besliste een paar weken geleden dat ik nu eindelijk eens een sterkere variant ging kopen in de apotheker. En ik moet zeggen, ik merk een verschil. ’t Is te zeggen: ik merk mezelf minder op. Ik ruik veel minder mijn, wel ja, zweetgeur. Dus hoera, missie geslaagd, zou je denken. En ja, het is gemakkelijker. Ik ben misschien wat minder zelfbewust. Er minder mee bezig. Ik doe minder kattenwasjes. Ik ben minder uitdagend voor andere neuzen misschien ook. Maar tegelijkertijd stel ik vast dat ik mezelf iedere morgen, bij het aanbrengen van mijn deo, zo ook een beetje uitwis. Doorgaan met het lezen van “Een kleine ode aan een morsig leven”

ik ben een echte maximalist –
zelfs mijn hart zit vol
