het wonder wacht op mij

maar

heeft niet gezegd waar

ik loop het wonder achterna

soms haal ik het in

ik ben dan wel de schrijfster maar jij

geeft me zoveel zin

we

vechten vrijen dansen botsen

en dan opnieuw

we kennen het gevecht daar hebben we onze maskers onze schilden.
dat is het juist. teder is weerloos. dus we vluchten.

maar kijk, ik ben een beetje verdwaald.
weet niet of ik even moet stilstaan en wachten op een gids,
of alleen verder moet dwalen.

het is een morsig verhaal, het onze

en ik denk niet dat ik de verteller ben

ik mag niets van je verwachten

dan maar poëzie schrijven over het smachten

je bent een uil

en ik blijf maar kaarsen en brillen

naar je kop smijten

het is altijd morsig als er leven in zit –

dat zijn mijn lievelingsdrankjes

een ja met veel vreugde in.

nu nog hij die de vraag stelt.

ik heb mijn dankbaarheid weer gevonden

ze lag onder jouw bed

en als ik naar hem fiets,

maakt hij er hopelijk een tandem van

life is a messy bitch

but she’s gorgeous.

pacifisten zitten vol tegenstrijdigheden –

ze zijn tegen geweld maar

worstelen constant met de wereld