mijn rok spant maar

mijn leven niet

schrijven als een beverig zelfportret met Parkerpen

gestaag talmen

zo komen we dichter bij elkaar

ik ben een vol bundeltje mens

ik ben geen domme gans

als je mijn liefde niet wil

ga ik ze niet door je strot rammen

we hebben allebei een gele muts

maar zij heeft ook hem

eigenlijk toch zot dat onze huid waterdicht is

(is dat omdat tranen anders niet zouden kunnen stromen)

ja, ik wil meer

minder doet zeer

wordt het zo’n dag

waarop ik in lui zelfbehoud

naast het nieuws kijk,

beslis enkel de schoonheid te zien

dat er na het strompelen wel weer een glijbaantje komt.

en misschien zelfs een zacht duwtje en een opvangen.

wat vraag je veel van me

door zo weinig  te geven

zonder gevoel

cool

maar dan zie je enkel

mijn smoel

(datingapp-bio)

je bent niet automatisch een goed mens omdat je al geraakt wordt door een veertje op het voetpad. het is hoe we ernaar handelen, denk ik.

als ik plons,

en ik ben een spons,

wat neem ik dan op en

wat glijdt van me af

ik vertrouw geen enkele zin

die zeker is van zichzelf

(wat twijfelt, leeft)