maar kijk, dat weet ik niet –

hebben we dezelfde korte samenvatting van ons verhaal

het enige dat ik weet

is dat je me honger geeft

en ik zin heb

in een tweede portie

laat het allemaal maar landen

en kijk dan of hij ook in het vliegtuig zit

(update: hij zit erin maar heeft zich op het toilet verstopt)

we drinken wijn en

je giet verlangen over alles

ik ben door m’n angsten geploeterd

ik hoop dat hij me nu tegemoetkomt.

heerlijk, hemel en verdriet

zij en ik –

je vergelijkt de verkeerde dingen

ik ben terug –

het herkauwen kan beginnen maar heerlijk want

deze keer ligt er niets op mijn maag.

en op vakantie zou ik soms heel mijn mooie leven wegsmijten.

wat is dat toch, die drang om steeds opnieuw te beginnen.

ik zie denk ik mooi

als ik naar hem kijk

zo is het dan, als het in het echt gebeurt

huid en ziel

willen kijken naar beiden

willen raken aan beiden

en zo fijn, dat het zo vol details zit, zo boordevol details.

als je het goed doet, raak je nooit uitgeraakt, raak je nooit uitgekeken.

dat is misschien wel dicht bij de essentie, nee?

dat we kunnen uitkijken naar een mens in de praktijk,

en de theorie durven loslaten.

het is gemakkelijker om mijn blinde vlekken te spotten

bij hen die niet dezelfde hebben als ik.

het draait om die extra’s in het leven. die kleine dingen, hoe we doen in de kleine momenten.

dat weet ik zeker, die kleine momenten waar al die grote liefde zich in verstopt.

ik ga toch altijd op zoek naar tekens en de wereld die met me praat.

ik wil dat ze liefde zegt, vermoed ik, maar weet niet altijd in welke vorm ze me gaat vinden.