de mooie dagen

hoeveel to do’s kunnen ze verdragen

kan ik mezelf enkel mooi zien

als er een laag stof op me ligt,

als ik terugblik?

als ik mezelf niet goed zie,

is het omdat ik te veel

naar mijn navel zit te staren

mijn blik

op ik

als ik me dan toch niet kan zien

laat het dan door een laag zachtheid zijn

laat het dan zijn doordat jij ertussen bent komen staan

tussen mijn blik

en ik

het is mezelf onverwachts zien
in het zwarte scherm
en merken
ik heb ze nog
de zachte blik.

mijn zachtheid in de kinderfoto’s op de keukenkast.
ik herken ze.

ik heb ze nog.

ze is wel minder morsig,

de fantasie

onze mooie lijven samen

ik luid en jij

zacht

daarom is dromen zo belangrijk –

een puzzel is toch ook veel gemakkelijker te leggen

als je weet wat het plaatje is

met elk slokje wijn

elkaar meer opdrinken

en de verleiding blijft aan me trekken en dat mag het blijven doen, maar ik heb er lang genoeg vertoefd, denk ik. vooral daar, vooral alleen. ik wil wel wat ruimte maken voor een nieuwe hobby. het is een outfit die me niet meer staat.

mijn slaapkamer ruikt naar mens en dus naar mij, vermoed ik.

maar we zijn zoveel verschillende geuren.

het voelt beter om in het reiken tegen mijn eigen plafond te botsen

dan in een klein hoekje weg te kruipen

ik verlang naar wat ik nog niet gekend heb.

dat het me beeldschoon gaat verrassen.

waar zou dat zijn,

in het echte leven?