wij –

nu heel graag eens voor echt,

waar de rommel en magie gebeurt.

Als we ons hart proberen te beschermen, beschermen we ons enkel tegen de vreugde, denk ik meer en meer. Het verdriet kruipt sowieso wel in de barstjes.

ik ben een kieken want ik durf niet eens misschien aan je te zeggen

het is nochtans een ja –

tralalalalaaa

ik durf je nog geen drankje aan te bieden

want ben zelf een plasje –

wil niet liever dan dat je me oplikt

de stroom

en wij die samen drijven

op het schoon en de schrik

kwetsbaar zijn we allemaal denk ik.

’t zit ‘em in het kwetsbaar doen.

tegenwoordig zijn m’n onzekerheden soms zelfs klein genoeg

om gewoonweg & achteloos van de tafel te flikkeren

ik droom van een grote liefde en

een deep clean van mijn badkamer

dan is de uitdaging om de schoonheid niet pas te beseffen

als het verdriet er al is

toe –

vraag me te klooien, samen.

misschien wacht ik op: ik de boeken, hij de leraar.

maar misschien is het leven reden genoeg.

als de diepte komt bovendrijven

de rede heeft er zo weinig mee te maken,

het enige dat het kan doen is het proberen inperken,

platdrukken in een tupperware-doosje.

bij jou zijn zelfs m’n woorden gulzig