in mijn relatie met het mysterie
ben ik misschien wel degene
met bindingsangst
2249
met mijn lange nek
is het maar normaal
dat ik halsreikend naar je uitkijk
Boekje maken
En maar uren wachten in een spierwit tl-verlicht lokaal.
In gedachten schilder ik de muren auberginekleurig, de deur donkerblauw en hang ik vijf houten kaders op met werk van jou.
Ik heb de hele redactie al zien passeren. Ze komen voor de automaat met de beste koffie (niet zo slap als die andere).
Een uur geleden ging het nog een kwartier duren.
Er liggen al zeven van mijn haren op de betonnen vloer
samen met mijn geduld.
Het is heel erg rock&roll, dit schrijversleven.
Ach ik zaag maar wat. Vandaag is mijn nieuwe bundel in druk gegaan.
Ik ben gaan kijken.
Ik ben heel blij.
Vormgegeven door de fantastische Larah Lezy.
2248
geef mij maar het imperfecte plaatje
van ons mooie morsige leven
2247
samen de chaos en de dagen
2246
als je veel geluk hebt
gaat het leven meer en meer
van abstract & theorie naar
vlekkerige praktijk
2245
en dat het allemaal zo menselijk en morsig was
en moedig, hoop ik
samen is altijd zo moedig
2244
ons verdriet is een grote plas –
we zitten op onze knieën
en we drinken
grote en kleine slokken
en niemand heeft dorst
2243
beschrijf me met je leven
2242
geen paniek –
enkel de supermarkt
heeft alles op een rijtje
2241
de mooie dagen
hoeveel to do’s kunnen ze verdragen
2240
kan ik mezelf enkel mooi zien
als er een laag stof op me ligt,
als ik terugblik?
2239
als ik mezelf niet goed zie,
is het omdat ik te veel
naar mijn navel zit te staren
2238
mijn blik
op ik
als ik me dan toch niet kan zien
laat het dan door een laag zachtheid zijn
laat het dan zijn doordat jij ertussen bent komen staan
tussen mijn blik
en ik
2237
het is mezelf onverwachts zien
in het zwarte scherm
en merken
ik heb ze nog
de zachte blik.
mijn zachtheid in de kinderfoto’s op de keukenkast.
ik herken ze.
ik heb ze nog.
Ruth Van de steene 