ofwel ist boempatat ofwel

slechte puree

mijn scheetjes mijn puisten mijn koppigheid

zitten ook allemaal

in het wonder van mijn leven

soms leg ik een knoop in wat ons verbindt

zijn ogen en het wonder

je kan opkijken naar iemand

zonder jezelf eerst klein te maken

er is zoveel plaats voor dromen in dit huis

ze hebben hun eigen vleugels

ik zit te lachen in de te warme bus want dit. mijn leven.

ik kijk niet naar je van achter glas

je kan me raken

ik ben ook een kind van verlangen.

als dat uit gebrokenheid voortkomt,

hoef ik geen lijm

dat het dromen wat verdergezet kan worden

met de werkelijkheid

ik wil wel je alarm zijn

maar je moet wel zelf uit bed stappen

Ik denk dat ik me ook wat overweldigd voel door alle kleine taakjes die een mens op een dag moet doen, gewoon om vrij proper in leven te blijven. Zorgen dat je drie maaltijden per dag eet, wassen, aankleden, afwassen, kleren wassen, huis kuisen. En dan heb je nog niet eens je bestaan verdiend door geld te genereren.

maar ja, ik moet mijn lichaam wel in de ruimte plaatsen

waar ik tegen hem kan botsen

die angst voor het niet willen, het niet erkennen van De Juiste Geliefde.

dat De Goede niet heerlijk gaat voelen en De Slechte wel.

maar wat wil dat ook zeggen. dat kan toch eigenlijk niet.