je bracht de heerlijke zin

zonder woorden

van jouw lippen

naar de mijne

Een sukkelaar zijn, dat betekent wachten. Nummertjes trekken in tl-verlichte ruimtes. We zitten er allemaal samen oogcontact en schaamte tevergeefs te proberen vermijden. 

Maar gelukkig is hier ook zachtheid, humor zelfs. Want we weten het wel. We zijn allemaal sukkelaars, en velen denken dat dit een keuze is. Dus laat ons tenminste de put niet dieper graven voor elkaar. 

ik zit zoveel te prutsen met m’n haren en

mijn lievelingsplant heeft te veel bruine blaren

we worden verondersteld gezond te sterven

maar ik ben zo gulzig

wil te veel

zalige zuchten

je bent de enige bij wie het me niet kon schelen –

al die as op mijn mooi terras

chaos –

wat ik bij mezelf niet verdraag

zoek ik in de ander

de angst staat soms zo luid

en ik vind de volumeknop niet

het is maar als je zacht met me bent

dat ik voor je kan smelten

onze angsten zijn als reclame:

vaak kramen ze onzin uit en

we hoeven ze niet te veel zendtijd te geven

gesolliciteerd voor de job ‘Geld Naar M’n Hoofd Smijten’

bericht gekregen dat de vacature heel snel was ingevuld

een uitgelopen hart

maakt de mooiste vlekken

maar hoe kan ik stralen

als je m’n stekker hebt uitgetrokken

dat ik nog wat kan groeien in zelfvertrouwen.

maar aan dat zaadje moet ook water gegeven worden door anderen.

evenwicht –

in de liefde te veel

in de job niet genoeg

hij vertelde me over een nieuwe liefde

het is oké, dacht ik

ik heb nog wel plaats voor een paar blauwe plekken

je zei dat je sterk genoeg was om me te dragen

dus slingerde ik me om je heen