
als ik dan toch enkel pas tussen de soep en de patatten
maak er dan ten minste cava en een pureetje van.

als ik dan toch enkel pas tussen de soep en de patatten
maak er dan ten minste cava en een pureetje van.

zoveel dat gewoon wat in ons sluimert.
zo gemakkelijk wakker te maken, soms.

‘k zit vast in jou en
mis m’n vrijheid niet

was tijd maar hard als chocolade
dan gaf ik je een doosje vol

ik heb genoeg, jij dat is
pure goesting

Het is iets waar ik de laatste tijd heel erg mee bezig ben. Zelfliefde. Van overal komt precies de boodschap dat je een ander niet kunt redden, dat je enkel jezelf kan redden. Dat enkel jij jezelf kan redden. Wel, dat wringt wel wat bij mij. Ik denk dat ik juist heel erg geloof dat we elkaar wel kunnen redden. Misschien is dat zelfs de hele reden waarom we hier zijn. Ik denk dat het allemaal juist heel erg misgaat op het moment dat we denken dat we alles alleen moeten doen. En dat niet lukt. Dan is er zoveel schaamte. Dat is een enorme eenzaamheid.
Wat we zelf mogen proberen, denk ik, is om hulp vragen. Naar de ander durven gaan. En dat is inderdaad heel erg moeilijk, als je jezelf niet een beetje graag ziet. Maar ook hier is het daarna maar dankzij die hulp van anderen en van de liefde, dat we gered kunnen worden. Doorgaan met het lezen van “Zelfliefde, onszelf redden en vooral alles zelf doen.”

Toen ik klein was, dacht ik dat dit mijn dromen waren: leerkracht worden, en een lieve man en twee kindjes op mijn dertigste. Nu ik groter ben, besef ik dat ik vooral leerkracht wou worden omdat ik zot was van mijn leerkrachten (ja, ik was dat soort kind), en zelfs één of twee keer hun lievelingetje was. Dat laatste kwam met bonussen zoals de bordenwissers mogen uitkloppen tijdens de pauzes. Heerlijk vond ik dat.
Op mijn 36ste staat leerkracht in mijn top 5 van grootste horrorjobs aangezien ik zeven doden sterf iedere keer dat ik voor een groep moet spreken. Dat van die lieve man en twee kindjes is er ook nog niet van gekomen en was meer een droom die me van buitenaf tegemoet kwam vliegen dan van binnen denk ik. Doorgaan met het lezen van “Dromen en stiletto’s.”

mijn dromen gaan altijd meer over
een gevoel dan een gebeuren

Af en toe google ik mezelf eens, en af en toe zorgt dat voor een heel mooie verrassing. Zoals een paar dagen geleden, toen ik al googelend ontdekte dat Geert De Kockere in december mijn werk heeft gekozen als tip van de week op Azertyfactor. Geert schreef zo’n mooie dingen over mijn schrijven en dat doet zo’n ongelooflijk plezier.
“Bijzonder zijn haar woordspelingen, die ervoor zorgen dat het ultrakorte gedicht een heel hoofdstuk uit de roman van het leven wordt. Als je als lezer tenminste met het woord verder wílt spelen. (…) Mooi is ook de humor die Ruth er altijd op een of andere manier weet in te brengen, hoe kort ook. Door de woordspeling in een bijzondere context te plaatsen of ze net iets anders te formuleren. Zalig. Ja, ik geloof Ruth graag op haar woord. Ze is o zo mooi lui!”
Wil je de hele tekst lezen? Dat kan hier.

een hele onderdompeling in het mysterie.
en die schrik voor verdrinken,
maar het is drijven, denk ik.

zet de stapjes naar jezelf
het is een mooie route

het was een liefde
niet netjes verpakt en
zonder label

en als je me dan toch hebt gebroken
dan zijn het de mooiste scherven

verdriet niet uitspuwen maar inslikken
dankbaar zijn voor alle smaken

onze zielen waren aan het dansen
op onze lippen