liefde kijkt verdriet in de ogen en zegt:

“wat ben ik blij dat je hier bent.

in je blik zie ik mezelf weerspiegeld.”

de rede is een bullebak voor verdriet

hij zegt: “jij mag hier helemaal niet zijn,

jij bent te groot en pakt te veel plaats in.”

liefde zegt tegen verdriet: “wat ben ik blij dat je hier bent.

hoe groter jij bent, hoe groter ik mag zijn.”

verdriet heeft vele gezichten

ook lachende

wat een kracht jij mooie man

zelfs in je donkerte gaf je me licht

er zijn er aan wie ik me wel wil verbranden

we hebben allebei de diepte weggestoken

en dan zijn we erin verdronken

het leven gaf je te veel knopen

voor twee handen om te ontwarren

ik heb een mooie man verloren deze week

en het enige dat ik kan denken is

meer liefde

je was op

de enige stap die je nog kon zetten

was uit dit leven

het is een mooi schrikken

het is een mooi snikken

ik verschiet in mijn verdriet

van hoe graag ik je zie

de beloftes die ik krijg en

de beloftes die ik nodig heb –

hoe die niet altijd overlappen

ik: morsig

jij: dorstig

protesteren als het eren

van onze collectieve tederheid

het is hier heerlijk vol

zelfs niets is iets

zelfs niets heeft een naam

soms kruip ik in mijn wonden

soms vind ik er jou