ontwaken met bleke kaken en rode ogen

en een onwankelbaar geloof in regenbogen

en dat ze het maar niet kunnen opbrengen

om me een plaats in hun leven te geven,

en niet enkel in de barstjes

wij –

het was een grote slok van hemel denk ik

ons kussen gulpt een hemel

zo maar naar binnen

samen knoeien en zoveel hemel vinden

’t was brak

onze aarde

en toch

zo bloeien

laat me je omhullen

het is maar geborgen dat we onszelf goed kunnen zien

met jou voelt het echt als gat. in. boter. (en dan vallen)

mijn vandaag en mijn morgen

bedanken jou

(als we een kaart zijn)

waar vind ik dan de legende

van ons mooi prutsen

twee handen samen

stellen traag

een mooie vraag

bij jou

vlot nat en wakker

laat kusbezoek willen

geniet nuancevrij