ik ben een beetje moe van het rondkijken, scannen, proberen met mijn gevoel te zijn als die metaaldetectoren op het strand, op zoek naar schatten. ik weet niet of mijn detector nog goed werkt. ik heb hem misschien al wat te veel gebruikt.

maar op den duur ga ik het nog beginnen geloven,

dat ik echt niets mag verwachten van een man.

da’s geen schone religie.

verdriet zit altijd klaar

als een reservespeler

die nooit weet

wanneer het zijn beurt is

jezus was ook niet rendabel

als dit is hoe je iemand behandelt die je leuk vindt

begin me dan maar snel te verafschuwen

ocharme excuseer

sneed je je tere voetjes

aan mijn gebroken hart

de protestposters aan de deuren beginnen te verkleuren

maar het schaamrood op de wangen van de grote mannen

is nergens te bespeuren

het is zo moeilijk te geloven

al dat er is

maar dat je me niet wil tonen

daarin verschillen we –

ik word hongerig wakker

ik probeer altijd een datum te prikken met het wonder

maar het komt nooit goed uit

dat je onze deur op een kiertje zet

wil dat zeggen dat je ze ooit gaat openzwieren

een beetje opruimen in mijn binnenste,

eindelijk loslaten wat ik ben ontgroeid.

het wonder wacht op mij

maar

heeft niet gezegd waar

ik loop het wonder achterna

soms haal ik het in

ik ben dan wel de schrijfster maar jij

geeft me zoveel zin