vers verdriet kan ook stinken

mijn lichaam heeft me vandaag verteld

dat ik niet genoeg naar mijn verdriet luister

ik dacht

ik kruip weg op een wolk maar

zelfs de wolken zijn van jou

soms zwem ik in het

verdriet het is zout water

mijn hobbelig parcours

zie je zelfs op mijn gezicht

moet ik nu we het niet meer leven toch een lijst maken

de korte samenvatting van ons, wat

zetten we er dan in

wat gaat overblijven

en het verdriet stroomt net onder mijn oppervlak

en soms, over.

alleen liefhebben

ik ben zo blij dat ik het met jou even verleerd ben.

gisteren deed ik het dan toch het onderhandelen het denken

wat als ik anders was geweest en ik weet niet wat het meeste pijn doet

dat ik het niet was of dat het toch geen verschil zou gemaakt hebben.

het is zo’n enge vraag aan een grote geliefde

ben je ooit heel gelukkig met mij geweest

ik vind het zo erg dat ik je kwijt ben

en je niet mag gaan zoeken

onze kleine gebaren

ik ben vergeten ze te memoriseren

ik wist niet dat ik ons moest opslaan

ik wist niet dat je ons ging sluiten.

ik was vaak thuis in hem.

als we het opentrekken al wat

beminnen zou kunnen zijn dan is er vast veel plaats

om te dansen

wat ben ik blij dat hij blijkt te bestaan.

al helemaal af, omdat hij wil groeien.