het verstrengelen

we laten het nu achter

het mag bij geen van ons

meer blijven wonen

wijze theorieën

brakke praktijken

je kan levens niet maar één keer aan elkaar plakken

de lijm droogt op

en ik doe deze breuk zo flink

heb het instorten ingepland

tijdens een yogasessie

ik denk zelfs dat het moet, vallen over je verdriet

en dan blijven liggen naast elkaar

elkaar vergeven voor de pijn

het is niet omdat ik kijk naar mijn verdriet

dat ik er niet over kan vallen

ik heb net de lakens ververst
de laatste gedeelde lakens

weer een beetje afscheid waar
ik eigenlijk niet klaar voor ben

ik neem weer meer plaats in
en er is veel groeipijn

wat doe ik met zijn geuren in huis die gaan verdwijnen,

zijn ruimte

een deel van mijn huid

zal je altijd blijven missen

in dit groot afscheid

zitten zoveel kleine –

het verstrengelen het raken je vreugde

bijna alles is al weg de boeken de planten

ik hoop dat je niet ook de liefde komt halen

nu is het eerst ons leven afbouwen

om erna opnieuw te beginnen

het zijn maar wankele fundamenten

gedeelde boodschappenlijstjes en abonnementen

je moet levens blijven lijmen

anders drogen ze op

bij groot verdriet wordt

alles oog weent mijn

hele lichaam