je moet levens blijven lijmen

anders drogen ze op

bij groot verdriet wordt

alles oog weent mijn

hele lichaam

en de tranen ze proberen je

leegte te vullen

het is niet de eerste keer dat een mooie man naast me ligt

die eigenlijk al weg is

en je moet zeggen na hoeveel jaren

om het groot verdriet te rechtvaardigen

de tranen spoelen het weg /

je geur / je blijven

onze lichamen ze kennen elkaar

zo goed nemen zo mooi

afscheid van elkaar

we liggen in elkaar en

net omdat je al weg bent

ben je zo bij mij

de deur achter je dicht en

het vergeten begint

thuiskomen doe je nu

bij haar

als ik droom

nu van een ander gezicht

dus voilà, een streep door het leven dat ik dacht te krijgen

en de inkt is even op

gelukkig ben ik mezelf niet kwijtgeraakt

in een leugen die liefde riep.

ik kan je al laten

nog niet lossen

ineens is het

ik ben

en

wij waren